İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Kara isminin anlamı: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer. Kara ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Kara İsminin Anlamı Nedir? Kara İsminin AnaliziAtara: Taç, mübarek
Karima: Noble, cömert
Manara: aydınlatma
Mahara: Hızlı, enerjik
Samara: Allah tarafından korunmaktadır.
Karine: övme
Karyan: karanlık bir
Naara: yavru, kız
Bara: Seçmek
Tamara: Van gölü efsanesinde adı geçen kız.
Megara: Potansiyel
Karmelita: Rab `ın bağ
Tara: Yıldız.
Shamara: Rezene
Inara: Aydınlatıcı, Shining
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Sara: Halis, katkısız, temiz.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Cynara: Adanın Zinara itibaren
Karissa: Okşamak
Gülara: Gül süsleyen, gül bezeyen.
Azhara: çiçek
Alara: Al + ara. Al=Kırmızı, ara=bezeyen, süsleyen , Kırmızı süs anlamında bir tamlama
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Marmara: Parlak
Nigara: Sempatik, Sevimli
Kariina: bulundu
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Zaara: güzel çiçek
Karessa: çok sevgili
Thara: Servet
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karis: Grace;
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karadut: Siyah renkli dut.
Karisa: çok sevgili
Karnaim: boynuzları
Zahara: parlak şafak
Hadara: Güzellik tarafından boğulmuş
Zara: Çok asil, uysal, güzel anlamına gelir.
Mara: düzgün temiz
Adara: bakire
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Hadjara: uçuş
Suhara: Ardahan’ın Çıldır ilçesine bağlı Aşıkşenlik kasabanın ilk yerleşim adı Suhara’dır. Sukara, zamanla şive değişikliği ile Suhara’ya dönüşmüştür.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Sahara: Vahşi. Ay.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Aldara: kanatlı bir hediye
Dilara: Gönül alıcı, sevgili
Natara: doğum günü
Gulnara: Nar Çiçeği
Karakız: Esmer kız.
Karmit: Rab `ın bağ
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Vara: yabancı
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Taykara: Esmer, kara yağız çocuk.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karsten: İsa şöyle bir
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Dara: Hükümdar. Tanrı adlarından. Eski İran hükümdarlarından dokuzuncusu.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karacan: Esmer kimse.
Erenkara: Deneyimli, akıllı, siyah tenli kimse.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Çalkara: Doğan türünden bir kuş.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Beykara: Doğan cinsinden bir kuş türü. bk. Baykara
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Baykara: Doğan cinsinden bir kuş türü.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Çankara: Çan ve kara.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karatün: Karanlık gece.
Karaduman: Siyah duman.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Karpos: Kâr
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karasal: Kara ile ilgili.
Kartay: Yaşlı, pir.
Bozkara: Teni esmer olan yiğit.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Başkara: Önemli, saygın kimse.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karmel: Bağ
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Uçkara: Bir kuş.
Karasu: Ağır akan su.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karatekin: Esmer kimse.
Karlık: Kar kuyusu.
Çaykara: 1. Çay kıyılarında çıkan kaynak, pınar. 2. Kumsal, nehir yatağı.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Kareem: Cömert
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karim: cömert
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karlu: Karlı.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karaşın: Esmer.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Ara: Dualı
Karındaş: Kardeş.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Jahara: mücevher