İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Kara isminin anlamı: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer. Kara ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Kara İsminin Anlamı Nedir? Kara İsminin AnaliziNigara: Sempatik, Sevimli
Natara: doğum günü
Sara: Halis, katkısız, temiz.
Karessa: çok sevgili
Tara: Yıldız.
Karyan: karanlık bir
Karnaim: boynuzları
Thara: Servet
Tamara: Van gölü efsanesinde adı geçen kız.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Hadara: Güzellik tarafından boğulmuş
Karakız: Esmer kız.
Atara: Taç, mübarek
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karima: Noble, cömert
Megara: Potansiyel
Bara: Seçmek
Karissa: Okşamak
Zaara: güzel çiçek
Gülara: Gül süsleyen, gül bezeyen.
Kariina: bulundu
Karmelita: Rab `ın bağ
Marmara: Parlak
Naara: yavru, kız
Suhara: Ardahan’ın Çıldır ilçesine bağlı Aşıkşenlik kasabanın ilk yerleşim adı Suhara’dır. Sukara, zamanla şive değişikliği ile Suhara’ya dönüşmüştür.
Karmit: Rab `ın bağ
Shamara: Rezene
Vara: yabancı
Aldara: kanatlı bir hediye
Gulnara: Nar Çiçeği
Azhara: çiçek
Karine: övme
Mara: düzgün temiz
Dilara: Gönül alıcı, sevgili
Zahara: parlak şafak
Mahara: Hızlı, enerjik
Karisa: çok sevgili
Inara: Aydınlatıcı, Shining
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Cynara: Adanın Zinara itibaren
Samara: Allah tarafından korunmaktadır.
Alara: Al + ara. Al=Kırmızı, ara=bezeyen, süsleyen , Kırmızı süs anlamında bir tamlama
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karis: Grace;
Zara: Çok asil, uysal, güzel anlamına gelir.
Hadjara: uçuş
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Sahara: Vahşi. Ay.
Adara: bakire
Karadut: Siyah renkli dut.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Manara: aydınlatma
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Karacan: Esmer kimse.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Uçkara: Bir kuş.
Karmel: Bağ
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karatün: Karanlık gece.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karasu: Ağır akan su.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karim: cömert
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karatekin: Esmer kimse.
Bozkara: Teni esmer olan yiğit.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karlu: Karlı.
Dara: Hükümdar. Tanrı adlarından. Eski İran hükümdarlarından dokuzuncusu.
Karasal: Kara ile ilgili.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Taykara: Esmer, kara yağız çocuk.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karlık: Kar kuyusu.
Karaşın: Esmer.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Çaykara: 1. Çay kıyılarında çıkan kaynak, pınar. 2. Kumsal, nehir yatağı.
Karsten: İsa şöyle bir
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Kareem: Cömert
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Çalkara: Doğan türünden bir kuş.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karpos: Kâr
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Baykara: Doğan cinsinden bir kuş türü.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Başkara: Önemli, saygın kimse.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Çankara: Çan ve kara.
Jahara: mücevher
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karaduman: Siyah duman.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karındaş: Kardeş.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Beykara: Doğan cinsinden bir kuş türü. bk. Baykara
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Ara: Dualı
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Erenkara: Deneyimli, akıllı, siyah tenli kimse.