İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karaduman isminin anlamı: Siyah duman. Karaduman ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karaduman İsminin Anlamı Nedir? Karaduman İsminin AnaliziKarmit: Rab `ın bağ
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karine: övme
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Mihman: Konuk, misafir.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Gökduman: Göğe yükselen duman.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karessa: çok sevgili
Karmelita: Rab `ın bağ
Iman: (Allah)
Karima: Noble, cömert
Ezman: Gök, sema
Şuman: Zambak;güzellik
Peyman: Yemin, ant.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Neriman: Pehlivan, yiğit
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Leman: Titrek / Parlamak / ekin toplamak
Karisa: çok sevgili
Keriman: Eli açıklar, cömertler.
Kariina: bulundu
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Şaduman: Sevinçli, neşeli. - bk. Şadıman
Karissa: Okşamak
Dilman: Dil bilen, güzel söz söyleyen. bk. Dilmen.
Karis: Grace;
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karakız: Esmer kız.
Esman: Her şeyin pahası, tutarları, semenleri. Bedeller, kıymetler, değerler
Karnaim: boynuzları
Karadut: Siyah renkli dut.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karyan: karanlık bir
Hanüman: 1. Ev bark, ocak, yuva. 2. Ev halkı, çoluk çocuk.
Hıraman: Salına salına, naz ve eda ile yürüyen.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Sağman: 1. Sağlıklı kimse. 2. Eksiksiz, kusursuz, güvenilir kimse.
Kareem: Cömert
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Abdurrahman: Rahmet sahibi olan Allah ın kulu.
Karacan: Esmer kimse.
Bayman: Varlıklı, saygın kimse.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Akıman: Cömert, eli açık kimse.
Salman: Özgür, hür
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Erkman: Güçlü, etkili, sözü geçer kimse.
Suleiman: Barış
Sakman: 1. Uyanık, akıllı kimse. 2. Sessiz, sakin kimse.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Abdelrahman: Rahmân ve Servant
Karatün: Karanlık gece.
Karim: cömert
Zaman: Vakit, çağ.
Uzman: Belli bir işte, belli bir konuda bilgi, görüş ve becerisi çok olan kimse.
Arman: 1. Dürüst, doğru, güvenilir kimse. 2. İstek. 3. Özlem.
Güman: 1. İnanç. 2. Kanaat. 3. İstek, heves. 4. Neşe.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Özkerman: Sağlam, temiz yürekli kimse.
Yalman: 1. Kılıç, kama, bıçak, mızrak vb.nin ağzı veya ucu. 2. Sarp, dik. 3. Eğik, eğinik.
Gülerman: Güler yüzlü, güleç kimse.
Karpos: Kâr
Balaman: 1. İri, büyük. 2. Şişman, gürbüz kimse. 2. Atmaca, doğan vb. yırtıcı bir kuş. bk. Balaban
Tuman: 1. Nem, çiy. 2. Duman, sis. 3. Şalvar.
Çakman: Amacına erişen, ulaşan kimse
Arıman: Temiz, saf, dürüst kimse.
Karsten: İsa şöyle bir
Teman: Sağ, güney
Yaman: Güç etki ve beceriklilik sahibi
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Selekman: Cömert, eli açık kimse.
Kırman: Saçlarına ak düşmüş adam.
Gılman: Cennet’te hizmet gören delikanlılar.
Kirman: Hisar, kale.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
German: Hisar, kale. bk. Kirman
Abdirahman: Rahmân ve Servant
Denizman: Denizci.
Tanman: Şafak vakti gibi parlak, güçlü kimse.
Akman: 1. Temiz, beyaz, güzel insan. 2. İhtiyar. Yaşlı kimse
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Duman: Bir maddenin yanmasıyla çıkan kara ve esmer renkli gaz.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Uluman: Ulu, yüksek, saygın kimse.
Demirman: Demir gibi güçlü, sağlam kimse.
Behman: Filân, filânca. Celali takvimde Farsça bir ay adı (21 Ocak – 19 Şubat tarihleri arasına denk gelir).
Haman: gürültü gürültü
Saman: Zenginlik. Rahat, dinçlik. Düzen. Ekinlerin harmanda dövülüp taneleri ayrıldıktan sonra kalan, hayvanlara yedirilen ufalanmış sapları. (Türkçe)
Selman: Özgür, hür
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Sayman: Hesap işleriyle uğraşan kimse.
Işıman: Parlak, aydınlık yüzlü kimse.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Başarman: Yaptığı işleri başarıyla sonuçlandıran kimse.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Lokman: Tarihteki en ünlü tabibin adı (Lokman Hekim)
Acarman: Çevik, becerikli, girişken insan.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Kocaman: Çok iri, büyük.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Teoman: Oğuz Han’ın Babasının adı
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Numan: 1. Kan. 2. Gelincik
Lukman: Wise, Akıllı
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Usman: Akıllı, zeki kimse.
Akerman: Dürüst, soylu, temiz kişi.
Oyman: Görüş, düşünce sahibi kimse.
Kartay: Yaşlı, pir.
İşman: bk. İşmen
Özman: Özü sağlam, iyi kişilikli kimse.- bk. Özmen
Başman: Baş olan, ileri gelen, saygın, önemli kimse.
Karındaş: Kardeş.
Nayman: 1. Sekiz. 2. Batı Moğolistan´da yaşayan sekiz kabileden oluşan topluluk.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Alpman: Yiğit, cesur, kahraman kişi.
Eman: Emniyet. Korkusuzluk. Af ve yardım dileme. Eminlik. Himaye etmek, güvence vermek.
Okman: 1. Ok gibi hızlı, güçlü kimse. 2. Okçu.
Jorman: Tanrı tarafından Yüce
Abdulrahman: merhametli Tanrı köle
Korman: Kor gibi ateşli, canlı, hareketli kimse.
Kaman: Dağların doruğuna yakın olan yerler.