İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karsen isminin anlamı: Bataklık yaşayan oğlu, Carr oğlu. Karsen ismi İngilizce kökenli bir Erkek ismidir.
Karsen İsminin Anlamı Nedir? Karsen İsminin AnaliziKaris: Grace;
Karissa: Okşamak
Karima: Noble, cömert
Gürsen: "Coşkulu ve hareketlisin" anlamında kullanılan bir ad.
Ahsen: En güzel, Çok güzel
Sonsen: Artık çocuk istenilmediği durumlarda konulan bir ad.
Karnaim: boynuzları
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Hürsen: "Özgürsün, serbestsin" anlamında kullanılan bir ad.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Gülsen: Gül gibi güzel
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karmelita: Rab `ın bağ
Aksen: Sen aksın, temizsin, doğru ve namuslusun.
Karyan: karanlık bir
Karmit: Rab `ın bağ
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Kariina: bulundu
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Teksen: "Sen teksin, eşsizsin" anlamında kullanılan bir ad.
Süsen: Çiçekleri iri, güzel görünüşlü ve kokulu bir süs bitkisi.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karine: övme
Sevilsen: "Sevil, beğenil" anlamında kullanılan bir ad.
Birsen: "Teksin, biriciksin" anlamında kullanılan bir ad.
Ruhsen: "Sen cana can katıyorsun" anlamında kullanılan bir ad.
Karessa: çok sevgili
Nursen: "Sen nur gibi aydınlık, ışıklı, güzelsin anlamında kullanılan bir ad.
Sevsen: "Her zaman sev" anlamında kullanılan bir ad.
İsen: Esen, esenlikte olan.
Pesen: 1. Kırağı, çiy. 2. Sis. 3. İnce ince yağan kar, çisenti.
Karakız: Esmer kız.
Gülesen: "Sağlık ve mutlulukla gül" anlamında kullanılan bir ad.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Aysen: "Sen aysın, ay gibi güzelsin" anlamında kullanılan bir ad.
Hoşsen: "Güzelsin, hoşsun" anlamında kullanılan bir ad.
Karadut: Siyah renkli dut.
Karisa: çok sevgili
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Çisen: 1. Sisli ve kapalı havada ince ince yağan yağmur. 2. Çiy.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Kareem: Cömert
Karındaş: Kardeş.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karatekin: Esmer kimse.
Karlık: Kar kuyusu.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Jasen: Üfürükçü
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karlu: Karlı.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Ersen: Kolay, zor olmayan
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karmel: Bağ
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karasu: Ağır akan su.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karsten: İsa şöyle bir
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Evsen: Hafif, az, yavaş.
Karacan: Esmer kimse.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karluk: Türk boylarından biri.
Şensen: "Neşeli ve mutlu bir insansın" anlamında kullanılan bir ad.
Karasal: Kara ile ilgili.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Yelesen: Yel gibi hızlı, çabuk kimse.
Karaşın: Esmer.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karim: cömert
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Tansen: "Sen şafak gibi aydınlık ve parlaksın" anlamında kullanılan bir ad.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Mohsen: hayırsever
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Karaduman: Siyah duman.
Arsen: Asil savaşçı
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Tevsen: 1. Başı sert at. 2. Dik başlı, inatçı.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karatün: Karanlık gece.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karpos: Kâr
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Jaysen: Üfürükçü
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karabay: Esmer, yağız kimse.