İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karan isminin anlamı: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık. Karan ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karan İsminin Anlamı Nedir? Karan İsminin AnaliziKaryan: karanlık bir
Nuran: Işıklı, nurlu, aydın
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Bedran: Sert başlı at. Daima. Hoş, latif, yakışıklı. NOT: İsmin anlamı hakkında kesin bir kaynak bulamadık.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Deran: Güzellik. Derhal, o anda, hemen. (Osmanlıca’da yazılışı: der-an)
Kamuran: Dileğine kavuşmuş olan. İsteğine kavuşmuş olan, mutlu.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Hicran: 1. Bir yerden veya bir kimseden ayrılma. 2. Ayrılığın verdiği büyük üzüntü, keder.
Kariina: bulundu
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karakız: Esmer kız.
Karissa: Okşamak
Karisa: çok sevgili
Karnaim: boynuzları
Piran: Yaşlılar, ulu erenler, ermişler.
Efran: Neşeli, keyifli, sevinçli olan kimse. Mesrur. (Kaynak Bilinmiyor)
Sayran: Öten, cıvıldayan, şakıyan.
Meran: Yasemin
Karis: Grace;
Karmelita: Rab `ın bağ
Ümran: Mutluluk bolluk bereket / Bayındırlık
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Zafaran: Baharat
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Şükran: İyilik bilme, minnettarlık
Cheran: Öfke
Karessa: çok sevgili
Gufran: Bağışlama. Allah’ın günahları affedip örtmesi, rahmeti.
Perran: Uçan, uçucu
Bürran: Keskin, kesici.
Karadut: Siyah renkli dut.
Amiran: (a:miran)
Karima: Noble, cömert
Mahidevran: "Mah", Ay ya da güzel yüz, "Devran" devir ya da zaman anlamına geliyor. Mahidevran ise "zamanın güzeli, devrin güzeli" anlamına gelmektedir. Mahidevran Sultan Kanunş Sultan Süleyman´ın eşlerinden.
Umran: 1. Bayındırlık, mamurluk. 2. Uygarlık, ilerleme, refah ve mutluluk. - bk. Ümran
Seran: Işıklı, parlak.
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karmit: Rab `ın bağ
Neyran: 1. Ateşler. 2. Cehennem. - bk. Niran
Niran: 1. Ateşler. 2. Cehennem.
Mihran: Nehir. Mihran, Pakistan;’ın Sindh eyaletinde bir Nehri’nin adıdır. “Güneşle ilgili” anlamına geldiğini düşünüyoruz (Ermenice). NOT: İsmin Ermenice anlamını yaptığımız araştırmalara rağmen tam olarak tespit edemedik. İsmin Ermenice anlamı hakkında bilgi sahibi olanlar yorum yaparak bizi bilgilendirebilir.
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karine: övme
Moran: Irmak, nehir, akarsu.- bk. Müren
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Caran: Güzel kokan bir tür çiçek.
Boran: Ardından yağış getiren şiddetli rüzgar.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karmel: Bağ
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Şiran: Aslanlar.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Kartay: Yaşlı, pir.
Büran: Keskin, kesici.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karsten: İsa şöyle bir
Yıldıran: Parlayan, ışıldayan, ışık saçan.
Dewran: Çağ, Zaman
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Almiran: Princes
Yurtkuran: Ülkeyi yöneten kimse.
Güran: "Çokça hatırla" anlamında kullanılan nir ad.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Miran: Beyler.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Karatün: Karanlık gece.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Onaran: 1. Düzelten, yararlı bir duruma getiren. 2. İyileştiren, tedavi eden. 3. Başaran, bitiren.
Zimran: şarkıcı üzüm
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Hayran: 1. Hayranlık duyan, hayrette kalan. 2. Son derece beğenen, tutkun.
Ithran: özenle aramak için kalan
Davran: 1. "Hazır ol, hazırlan" anlamında kullanılan bir ad. 2. "İşe giriş, el at, başla" anlamında kullanılan bir ad. 3. Hazırlık.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Savran: 1. Deveci, devecibaşı. 2. Altın benzeri. 3. Merdiven.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Kamran: İsteğine kavuşmuş olan, mutlu.
Aaran: Gücü Mountain
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karlu: Karlı.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Özduran: Özü sakin olan kimse.
Erduran: Erkek çocuğun uzun ömürlü olmasını dilemek amacıyla kullanılan bir ad.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Erturan: Erkek çocuğun uzun ömürlü olmasını dilemek amacıyla kullanılan bir ad. bk. Erduran
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Bargiran: Dertli
Duran: 1. Yaşayan, varlığını sürdüren. 2. Dağ yolu. 3. Kalan. 4. Dingin, sakin, huzurlu.
Ghufran: af
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Taşkıran: Güçlü, kuvvetli kimse.
Karatekin: Esmer kimse.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Saran: 1. Kuşatan, çeviren. 2. Hasis, cimri.
Tiran: Kutsal kişi
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Baran: Yağmur. Varan, ulaşan. Yüce, ulu.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Eran: Uyarı, Uyarı
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Aran: 1. Kuytu, sıcak yer. 2. Yayla. 3. Düzlük, ova, kışlak. 4. Ilımlı, uyumlu, uygun.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Eliran: Aman şarkı
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Altınbaran: Üstün nitelikli, değerli kimse.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karacan: Esmer kimse.
Mîran: Mir
Ocran: Bir rahatsız eden bozukluklar
Kareem: Cömert
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Kayran: 1. Orman içindeki ağaçsız alan. 2. Kayan yer. 3. İnce çakıllı, kumlu toprak.
Evran: 1. Çok uzun boylu insan. 2. Kasırga, hortum. 3. Evren.
Haran: dağlık ülke
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karındaş: Kardeş.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.