İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Kartekin isminin anlamı: Kar gibi saf, temiz kimse. Kartekin ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Kartekin İsminin Anlamı Nedir? Kartekin İsminin AnaliziKarakız: Esmer kız.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karyan: karanlık bir
Karessa: çok sevgili
Karissa: Okşamak
Karnaim: boynuzları
Karmelita: Rab `ın bağ
Kariina: bulundu
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karis: Grace;
Karmit: Rab `ın bağ
Ayilkin: İlk ay.
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karisa: çok sevgili
Karadut: Siyah renkli dut.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Ekin: Buğday / Tahılın ekimden harman dönemine kadarki hali / Kültür
Karine: övme
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karima: Noble, cömert
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Buluttekin: Bulut gibi her yeri kaplayan bey.
Ertekin: Güçlü, kuvvetli kimse.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karlık: Kar kuyusu.
Güntekin: Güneş gibi ışık ve aydınlık saçan kimse.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Dönmeztekin: Sözünden dönmeyen, dediğini yapan, azimli, kişilikli hükümdar.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Tekin: Uğurlu
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Demirtekin: Güçlü, kuvvetli, sert hükümdar.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Tuğrultekin: Gözü pek hükümdar.
Karasu: Ağır akan su.
Ezgütekin: İyi hükümdar.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karim: cömert
Karabey: Esmer, yağız bey.
Alptekin: Yiğit, cesur, yürekli hükümdar
Karpos: Kâr
Ulutekin: Saygın, değerli, yüce hükümdar.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Taştekin: Güçlü, kuvvetli kimse.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Yücetekin: Kahraman, büyük, ulu hükümdar.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Yağıztekin: Esmer kimse.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Berkin: Sağlam, güçlü, kuvvetli.
İnaltekin: Kendisine inanılan, güvenilen kimse.
Karatekin: Esmer kimse.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Beytekin: Zengin prens, şehzade. bk. Baytekin
Eskin: 1. Rüzgâr. 2. Fırtına. 3. Karla dolan ve düz yerden ayırt edilemeyen çukur.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Rakin: saygılı bir biçimde
Buruktekin: Gücenmiş, kırılmış şehzade.
Jokin: Tanrı kuracak
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karacan: Esmer kimse.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Gümüştekin: Dürüst, doğru ve değerli olan.
Karlu: Karlı.
Daltekin: Koruyucu, kayırıcı hükümdar.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Durutekin: Özü temiz olan hükümdar.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Erişkin: Olgun, gelişmiş, büyümesi sona ermiş kimse.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Onuktekin: Sevilen, sayılan benzersiz insan.
Kırtekin: Saçlarına ak düşmüş kimse.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Doruktekin: Başarılı, üstün nitelikli hükümdar.
Ucatekin: UYücelikte eşsiz kimse.
Oğultekin: Biricik, benzersiz çocuk.
Deniztekin: Deniz adamı, denizci.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Elkin: Tanrı oluşturur
Özerkin: Gerçek özgür kimse.
Nurtekin: Nurlu, aydınlık hükümdar.
Tuğtekin: Tuğ takmış hükümdar.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Uztekin: Yetenekl, becerikli hükümdar.
Çekin: 1. Meşe ağaçlarında olan iri bir çeşit meyve. 2. Bağ çubuklarının açılmak üzere bulunan gözlerini bitten korumak için kullanılan
Dağtekin: Dağlara hükmeden hükümdar.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Sungurtekin: Soğukkanlı ve doğan gibi güçlü hükümdar.
Karatün: Karanlık gece.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Eşkin: 1. Filiz, sürgün. 2. Açık adımlarla, hızlı yürüyen at.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
İltekin: Ülkenin tek ve eşsiz insanı.
Karmel: Bağ
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Baytekin: Zengin prens, şehzade.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.