İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karmen isminin anlamı: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.. Karmen ismi Farsça kökenli bir Kız ismidir.
Karmen İsminin Anlamı Nedir? Karmen İsminin AnaliziKaryağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karessa: çok sevgili
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karine: övme
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karmit: Rab `ın bağ
Gülçimen: Çimende yetişen gül gibi güzel olan.
Karisa: çok sevgili
Çimen: Kendiliğinden yetişmiş çim.
Karissa: Okşamak
Karadut: Siyah renkli dut.
Kariina: bulundu
Karis: Grace;
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Belmen: Çok güzel kadın.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karnaim: boynuzları
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karmelita: Rab `ın bağ
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karyan: karanlık bir
Semen: Yasemin çiçeği.
Karakız: Esmer kız.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karima: Noble, cömert
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karındaş: Kardeş.
Karlu: Karlı.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Damen: Hayvan terbiyecisi
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karluk: Türk boylarından biri.
Berkmen: Güçlü, sağlam kişilikli kimse. bk. Berkman
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Sökmen: 1. Yiğitlere verilen san. 2. Selçuklulara bağlı Hasankeyf Artuklu Beyliği´nin kurucusunun adı.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Göymen: Gözleyen, dikkatle bakan kimse.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Tümen: 1. On bin. 2. Pek çok. 3. Yığın, küme, sürü.
Ergökmen: Mavi gözlü, sarışın kimse.
Tüzemen: 1. Adaletli kimse. 2. Yasa adamı, hukukçu.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karasu: Ağır akan su.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Sezmen: Sezen, anlayan kimse.
Karpos: Kâr
Eymen: 1. Daha uğurlu, çok talihli, hayırlı, kutlu. 2. Sağ taraftaki. Eymen b. Hureym:. Sahabedendir. Mekke'nin alınışı sırasında müslüman oldu. Babası ve amcası Bedir şehitlerindendir. Hadis rivayetiyle ün kazandı.
Tüzmen: 1. Adaletli kimse. 2. Yasa adamı, hukukçu. - bk. Tüzemen
Karabudun: Esmer milletten olan.
Yönetmen: 1. İdareci, yönetici. 2. Bir kuruluşu yönetme yetkisi olan kimse.
Özerkmen: Özünden güçlü olan kimse.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Sirmen: Gözü ve gönlü doymuş kimse.
Karlık: Kar kuyusu.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Görkmen: Yakışıklı, gösterişli kimse.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Yemen: 1. Sağ, sağ taraf. 2. Mutluluk.
İşmen: İş yapmayı seven, çalışkan kimse.
Ekemen: 1. Bilgili, görgülü, olgun kimse. 2. Kibirli, kurumlu kimse.
Seymen: Bayram günlerinde, düğünlerde, törene yerli giysilerle, atlı ve silahlı olarak katılan yiğit.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Güçmen: Güçlü kuvvetli kimse.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Gülmen: Çok gülen, her zaman gülen kimse.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Ergümen: Amacına ulaşan, isteğine kavuşan kimse.
Kömen: Hayal.
Karaduman: Siyah duman.
Sözmen: Güzel, etkili konuşan kimse.
Birmen: Tek olan, benzeri olmayan kimse.
Seğmen: Bayram günlerinde, düğünlerde, törene yerli giysilerle, atlı ve silahlı olarak katılan yiğit.
Kareem: Cömert
Simen: Itaatkâr
Karatün: Karanlık gece.
Eşmen: Eş, arkadaş, yaşıt.
Öymen: Evcimen, evine bağlı kimse.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Kirmen: Hisar, kale. - bk. Kirman
Dinçmen: Gücü ve sağlık durumu yerinde olan kimse.
Bilmen: Bilen, anlayan, bilgili.
Ökmen: Akıllı, zeki, bilgili kimse.
Akbehmen: Peygamber çiçeğinin eşanlamlısı.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Ülmen: Denizci, deniz adamı.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Öğmen: Harman.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Behmen: 1. Zeki, anlayışlı. 2. Tedbirli.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Tecimen: 1. Ticaret adamı, tüccar. 2. Tutumlu, idareli.
Karatekin: Esmer kimse.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Gücümen: Küçük.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Köymen: Köylü.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
İlmen: Bir ülke halkından olan kimse, yurttaş.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Ülkümen: Ülküsü olan, bir ülküye bağlı olan kimse.
Hüsmen: bk. Hüsamettin
Karaşın: Esmer.
Denizmen: Denizci.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.