İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karmen isminin anlamı: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.. Karmen ismi Farsça kökenli bir Kız ismidir.
Karmen İsminin Anlamı Nedir? Karmen İsminin AnaliziKaris: Grace;
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Kariina: bulundu
Karine: övme
Karakız: Esmer kız.
Karadut: Siyah renkli dut.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Semen: Yasemin çiçeği.
Karisa: çok sevgili
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karissa: Okşamak
Karmit: Rab `ın bağ
Karyan: karanlık bir
Karmelita: Rab `ın bağ
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Belmen: Çok güzel kadın.
Karima: Noble, cömert
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Gülçimen: Çimende yetişen gül gibi güzel olan.
Çimen: Kendiliğinden yetişmiş çim.
Karessa: çok sevgili
Karnaim: boynuzları
Sirmen: Gözü ve gönlü doymuş kimse.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Tecimen: 1. Ticaret adamı, tüccar. 2. Tutumlu, idareli.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karatekin: Esmer kimse.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karim: cömert
Karsten: İsa şöyle bir
Birmen: Tek olan, benzeri olmayan kimse.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Görkmen: Yakışıklı, gösterişli kimse.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Egemen: Bir yere hakim olan
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Gücümen: Küçük.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Uzmen: bk. Uzman
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Ergümen: Amacına ulaşan, isteğine kavuşan kimse.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Kareem: Cömert
Kartay: Yaşlı, pir.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karatün: Karanlık gece.
Ergökmen: Mavi gözlü, sarışın kimse.
Güçmen: Güçlü kuvvetli kimse.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
İlmen: Bir ülke halkından olan kimse, yurttaş.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Gülmen: Çok gülen, her zaman gülen kimse.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Öğmen: Harman.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Karasu: Ağır akan su.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Damen: Hayvan terbiyecisi
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Tüzemen: 1. Adaletli kimse. 2. Yasa adamı, hukukçu.
Tümen: 1. On bin. 2. Pek çok. 3. Yığın, küme, sürü.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karındaş: Kardeş.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Türemen: Yasa adamı, hukukçu.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Ülmen: Denizci, deniz adamı.
Erkmen: Güçlü, etkili, sözü geçer kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Kömen: Hayal.
Göymen: Gözleyen, dikkatle bakan kimse.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Yemen: 1. Sağ, sağ taraf. 2. Mutluluk.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Ülkümen: Ülküsü olan, bir ülküye bağlı olan kimse.
Eymen: 1. Daha uğurlu, çok talihli, hayırlı, kutlu. 2. Sağ taraftaki. Eymen b. Hureym:. Sahabedendir. Mekke'nin alınışı sırasında müslüman oldu. Babası ve amcası Bedir şehitlerindendir. Hadis rivayetiyle ün kazandı.
Karpos: Kâr
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Berkmen: Güçlü, sağlam kişilikli kimse. bk. Berkman
Karasal: Kara ile ilgili.
Kirmen: Hisar, kale. - bk. Kirman
Kermen: Hisar, kale. - bk. Kirman
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Tüzmen: 1. Adaletli kimse. 2. Yasa adamı, hukukçu. - bk. Tüzemen
Köymen: Köylü.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Akbehmen: Peygamber çiçeğinin eşanlamlısı.
Eşmen: Eş, arkadaş, yaşıt.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Gökmen: Gök rengi gözlü
Dinçmen: Gücü ve sağlık durumu yerinde olan kimse.
Ehlimen: İnançlı, inanan kimse.
Karacan: Esmer kimse.
Karlu: Karlı.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karlık: Kar kuyusu.
Ökmen: Akıllı, zeki, bilgili kimse.
Armen: Aryan ruhu (Armenak ismide aynı anlama gelmektedir)