İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karen isminin anlamı: Saf, arı, katıksız. İngilizce de katherine isminin kısaltılmışı olarak ta kullanılır. Yemen’de bir köy. Veysel Karani’nin köyünün ismi. Allahın sunduğu cennet meyvesi. (Kaynak bilinmiyor). Ok mahfazası. Burma’da yaşayan mongoloid insan topluluğuna ait; Karen halkından; bir bayan ismi.. Karen ismi İngilizce kökenli bir Kız ismidir.
Karen İsminin Anlamı Nedir? Karen İsminin AnaliziKarisa: çok sevgili
Karissa: Okşamak
Koren: bakire
Karine: övme
Karima: Noble, cömert
Nurveren: Işık, parlaklık, aydınlık veren.
Deren: Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
Güngören: Mutluluk, neşe içinde yaşayan.
Beren: 1. Güçlü, kuvvetli. 2. Akıllı. 3. Tanınmış.4. Kadife kumaş.
Güleren: Gül gibi güzel olan dost.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Günseren: Güneş gibi aydınlık, ışık saçan.
Dilderen: Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Nesteren: Ağustos gülü, yaban gülü.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Ecren: Ecir, ücret, mükafat, hediye, karşılık. Allah’ın hediyesi anlamını taşımaktadır. Kuran’da 3 ayette geçiyor. (Talak 5, Kalem 46, Müzemmil 20)
Karmelita: Rab `ın bağ
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Ayseren: Parlaklık, ışık saçan.
Karis: Grace;
Karessa: çok sevgili
Nurseren: Işık seren, aydınlık saçan.
Güldüren: Mutlu eden, sevindiren.
Peren: Ülker yıldızı.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Yediveren: Yılda birkaç kez çiçek açan gül.
Ayceren: Ay gibi güzel ve parlak ceylan.
İmren: Görülen bir şeyi veya benzerini edinme isteği. Gıpta.
Karnaim: boynuzları
Ceren: Halk ağzında "ceylan" anlamına gelir. Moğolca ceylan anlamına gelir.
Gülseren: Gül toplayan,gül dağıtan
Yaren: Arkadaş, yakın dost.
Iren: Barış
Püren: 1. Kimi ağaçlarda, yapraklardan ayrı olarak süren ince yaprak. 2. Çalılık ve sık otlu yerler. 3. Sarı, kırmızı çiçek açan ufak yapraklı, arıların çok sevdiği bir tür ot. 4. Meşe ağacı filizi.
Siren: Üst tarafı kız, alt tarafı balık olduğuna inanılan deniz kızı.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Zeren: Anlayışlı, kavrayışlı, zeki.
Seren: Yelken gerilmek üzere direğe çapraz takılan ağaç
Gülören: Gül-ören.
Keren: Duymak
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karadut: Siyah renkli dut.
Karyan: karanlık bir
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karmit: Rab `ın bağ
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karakız: Esmer kız.
Kariina: bulundu
Özderen: Derli toplu kimse.
Gülveren: Gül veren.
Gülderen: Gül toplayan, gülleri derleyen. Gül-deren.
Çağveren: Yeni bir çağ açan kimse.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karabey: Esmer, yağız bey.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karatün: Karanlık gece.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Tören: Anma, kutlama gibi amaçlarla yapılan toplantı.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Karlu: Karlı.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Aren: Kum tanesi, ağaç cinsi
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Güçeren: Güçlü yiğit.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Süeren: Güçlü, kuvvetli yiğit.
Kareem: Cömert
Şeren: Çevik, tez canlı.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Evren: Kainat, yaratılmışların tümü
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Alperen: Yiğit, cesur, yürekli kimse,bahadır.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Jaren: İsrail Jaron Modern varyant 'sevinç çığlığı.'.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karpos: Kâr
Teceren: Becerikli, tasarruflu.
Öngören: İleriyi düşünerek, göz önünde tutarak davranan.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Canören: Gerçek dost olan.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Güneren: Güneş gibi aydınlık ve ışık saçan yiğit.
Tezeren: Çabuk ulaşan.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karaduman: Siyah duman.
Karsten: İsa şöyle bir
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karındaş: Kardeş.
Doren: Hediye
Tezveren: Çabucak veren.
Ünveren: Tanınmış, ünlü kimse.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Kartay: Yaşlı, pir.
Elveren: Yardım eden, yardımcı olan.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Airen: Gücü Mountain
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Oren: Çam
Karacan: Esmer kimse.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karasu: Ağır akan su.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karmel: Bağ
Karim: cömert
Karlık: Kar kuyusu.
İren: Özgür, hür.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Eren: Ermiş kişi
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Özveren: Özveride bulunan, fedakâr kimse.
Ayren: Gücü Mountain
Demren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir. bk. Temren
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Uzgören: Gerçeği önceden görebilen kimse.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Üngören: Tanınan, ünlü, meşhur.
Üren: 1. Kurak, susuz yer. 2. Şimşek. 3. Soy.