İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karen isminin anlamı: Saf, arı, katıksız. İngilizce de katherine isminin kısaltılmışı olarak ta kullanılır. Yemen’de bir köy. Veysel Karani’nin köyünün ismi. Allahın sunduğu cennet meyvesi. (Kaynak bilinmiyor). Ok mahfazası. Burma’da yaşayan mongoloid insan topluluğuna ait; Karen halkından; bir bayan ismi.. Karen ismi İngilizce kökenli bir Kız ismidir.
Karen İsminin Anlamı Nedir? Karen İsminin AnaliziKariina: bulundu
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Güldüren: Mutlu eden, sevindiren.
Koren: bakire
Yaren: Arkadaş, yakın dost.
Keren: Duymak
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karadut: Siyah renkli dut.
Iren: Barış
Gülderen: Gül toplayan, gülleri derleyen. Gül-deren.
İmren: Görülen bir şeyi veya benzerini edinme isteği. Gıpta.
Ayceren: Ay gibi güzel ve parlak ceylan.
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Gülören: Gül-ören.
Ceren: Halk ağzında "ceylan" anlamına gelir. Moğolca ceylan anlamına gelir.
Karyan: karanlık bir
Gülveren: Gül veren.
Karmit: Rab `ın bağ
Karnaim: boynuzları
Güleren: Gül gibi güzel olan dost.
Karis: Grace;
Karakız: Esmer kız.
Karmelita: Rab `ın bağ
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Özderen: Derli toplu kimse.
Ecren: Ecir, ücret, mükafat, hediye, karşılık. Allah’ın hediyesi anlamını taşımaktadır. Kuran’da 3 ayette geçiyor. (Talak 5, Kalem 46, Müzemmil 20)
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Nurveren: Işık, parlaklık, aydınlık veren.
Nurseren: Işık seren, aydınlık saçan.
Siren: Üst tarafı kız, alt tarafı balık olduğuna inanılan deniz kızı.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karessa: çok sevgili
Karine: övme
Nesteren: Ağustos gülü, yaban gülü.
Beren: 1. Güçlü, kuvvetli. 2. Akıllı. 3. Tanınmış.4. Kadife kumaş.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Zeren: Anlayışlı, kavrayışlı, zeki.
Seren: Yelken gerilmek üzere direğe çapraz takılan ağaç
Güngören: Mutluluk, neşe içinde yaşayan.
Karisa: çok sevgili
Peren: Ülker yıldızı.
Günseren: Güneş gibi aydınlık, ışık saçan.
Yediveren: Yılda birkaç kez çiçek açan gül.
Püren: 1. Kimi ağaçlarda, yapraklardan ayrı olarak süren ince yaprak. 2. Çalılık ve sık otlu yerler. 3. Sarı, kırmızı çiçek açan ufak yapraklı, arıların çok sevdiği bir tür ot. 4. Meşe ağacı filizi.
Deren: Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
Gülseren: Gül toplayan,gül dağıtan
Ayseren: Parlaklık, ışık saçan.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karima: Noble, cömert
Dilderen: Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
Karissa: Okşamak
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karpos: Kâr
Tanören: Şafak vaktinde de çalışan kimse.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karatün: Karanlık gece.
Çağveren: Yeni bir çağ açan kimse.
Aren: Kum tanesi, ağaç cinsi
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
İren: Özgür, hür.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karlu: Karlı.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Ayren: Gücü Mountain
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Özveren: Özveride bulunan, fedakâr kimse.
Üren: 1. Kurak, susuz yer. 2. Şimşek. 3. Soy.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karaduman: Siyah duman.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Uzgören: Gerçeği önceden görebilen kimse.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karasu: Ağır akan su.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Teceren: Becerikli, tasarruflu.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Eren: Ermiş kişi
Tezeren: Çabuk ulaşan.
Karatekin: Esmer kimse.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Üngören: Tanınan, ünlü, meşhur.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Alperen: Yiğit, cesur, yürekli kimse,bahadır.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Şeren: Çevik, tez canlı.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Demren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir. bk. Temren
Öngören: İleriyi düşünerek, göz önünde tutarak davranan.
Oren: Çam
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karsten: İsa şöyle bir
Karacan: Esmer kimse.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karındaş: Kardeş.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Süeren: Güçlü, kuvvetli yiğit.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karaşın: Esmer.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karlık: Kar kuyusu.
Karmel: Bağ
Doren: Hediye
Elveren: Yardım eden, yardımcı olan.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Güneren: Güneş gibi aydınlık ve ışık saçan yiğit.
Eneren: Erenlerin en üstünü, değerlisi.
Horen: Güneş
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Canören: Gerçek dost olan.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Temren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir.
Ünveren: Tanınmış, ünlü kimse.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Kartay: Yaşlı, pir.
Kareem: Cömert
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Airen: Gücü Mountain
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Jaren: İsrail Jaron Modern varyant 'sevinç çığlığı.'.
Karim: cömert
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Tezveren: Çabucak veren.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.