İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karatay isminin anlamı: Anadolu Selçuklu devlet adamı. Karatay ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karatay İsminin Anlamı Nedir? Karatay İsminin AnaliziKariina: bulundu
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karmit: Rab `ın bağ
Karyan: karanlık bir
Karmelita: Rab `ın bağ
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karine: övme
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karisa: çok sevgili
Karnaim: boynuzları
Karadut: Siyah renkli dut.
Karakız: Esmer kız.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karissa: Okşamak
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karessa: çok sevgili
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karima: Noble, cömert
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karis: Grace;
Canaltay: Özü, ruhu yüce olan kimse.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Baykutay: Zengin. talihli kimse.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Tuğaltay: Tuğ takınmış değerli, yüce kimse.
Karlu: Karlı.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Tanaltay: Şafak gibi aydınlık hükümdar.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Subutay: Tarihte Cengiz Hanın ünlü Moğol generalinin adı.
Erkutay: Uğurlu ayda doğan erkek.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karacan: Esmer kimse.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Göktay: Tek, biricik.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Biltay: "Bunu bil" anlamında kullanılan bir ad.
Nuratay: Nurlu, ışık saçan tanınmış kimse.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karındaş: Kardeş.
Itay: Isle of Palms
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Sabutay: bk. Subutay
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Çağatay: Küçük tay, çocuk gibi sevimli. Çağatay hanlığından olan kimse. Cengiz Hanın oğlu
Uğurtay: Benzersiz biçimde uğurlu olan kimse.
Karpos: Kâr
Kortay: Ateşli, canlı, hareketli kimse.
İlkutay: Ülkenin mutlusu olan kimse.
Altay: Yüksek orman anlamında. Orta Asya’da bir sıradağ
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Otay: Ateş renginde ay.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Kırtay: Saçlarona ak düşmüş kimse.
Kocatay: Yaşlı kimse.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Demirtay: Güçlü, kuvvetli, sert kimse.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Köktay: Soylu bir aileden gelen kimse.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Okatay: Tanınmış ok atıcısı.
Ulutay: Değerli, yüce ve benzersiz kimse.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Kareem: Cömert
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Günaltay: Güneş gibi yükseklerde, yüksek makamlarda ışık ve aydınlık saçan.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Kutay: 1. Kutlu, uğurlu ay. 2. İpek, ipekli kumaş.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Çiltay: Üzerinde benekler bulunan tay.
Bulutay: Bulut ve ay.
Öztay: Özü genç olan kimse.
Özoktay: Ok gibi güçlü olan eşsiz kimse.
Boğatay: Güçlü ve kuvvetli kimse.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Orkutay: Kutlu, uğurlu şehir.
Eraltay: Yüce, yüksek değerli kimse.
Samurtay: Samur ve tay.
Karluk: Türk boylarından biri.
Uztay: Yetenekli, becerikli kimse.
Kuntay: Dayanıklı, güçlü ve ay yüzlü. Kunt ve Ay isimlerinin bir araya gelmesi ile oluşan isim.
Karsten: İsa şöyle bir
Torumtay: Yırtıcı bir kuş türü.
Özatay: Özü herkesçe tanınan kimse.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Asutay: Hırçın tay.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Tuğtay: Tuğ takınmış benzersiz kimse.
Gümüştay: Temiz ve dürüst olan.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
İltay: Ülkenin benzersiz insanı.
Özaltay: Özünde yükseklik, yücelik olan kimse.
Karabükey: Güçlü güreşçi.