İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karacabey isminin anlamı: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı. Karacabey ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karacabey İsminin Anlamı Nedir? Karacabey İsminin AnaliziKaryağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karissa: Okşamak
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karisa: çok sevgili
Karyan: karanlık bir
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karima: Noble, cömert
Karakız: Esmer kız.
Abbey: Babası sevinir
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Kariina: bulundu
Karadut: Siyah renkli dut.
Karmelita: Rab `ın bağ
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karessa: çok sevgili
Karis: Grace;
Karmit: Rab `ın bağ
Karnaim: boynuzları
Karine: övme
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Yanbey: Arkadaşı bey olan kimse.
Karlu: Karlı.
Tosunbey: Sağlıklı, tıknaz bey.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karaçar: Kötü ruhlar.
Ulakbey: Yardım eden, yardımcı olan bey.
Kavurtbey: Heybetli, gösterişli, cesur, yiğit, kahraman bey.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Çağrıbey: 1. Çağıran bey. 2. Selçuklu Devleti´nin kurucularından Horasan Meliki.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Özbey: Gerçekten bey olan kimse.
Karaşın: Esmer.
Gülbey: Gülümseyen bey.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karasu: Ağır akan su.
Akabey: Saygıdeğer, varlıklı bey.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Tekbey: Biricik, eşsiz bey.
Ulubey: Yüce, saygın, değerli bey.
Karmel: Bağ
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Günbey: Güneş gibi ışık ve aydınlık saçan bey.
Karim: cömert
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Şahinbey: Şahin gibi güçlü, yiğit kimse.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Salıkbey: Tavsiye edilen bey.
Karasal: Kara ile ilgili.
Acarbey: Güçlü, cesur, atılgan, becerikli kimse.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Doğanbey: Doğan, dünyaya gelen bey.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Balibey: Değer verilen olgun bey. bk. Balıbey.
Çakabey: 11.yy’da İzmir yöresinde beylik kuran Türk Beyi
Konurbey: Kahraman, yiğit bey.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Aslıbey: Bey soyundan gelen.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Akbey: Dürüst, doğru kimse.
Tekebey: Mert, sözünün eri olan bey.
İncebey: Nazik kimse.
Dumanbey: Kara ve esmer renkli bey.
Güngörbey: Mutluluk, neşe içinde yaşayan bey.
Hürbey: Özgür, bağımsız bey.
Karsten: İsa şöyle bir
Ağcabey: Temiz, namuslu, eline ayağına düzgün bey.
Uluğbey: bk. Ulubey
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Tellibey: Nazlı, alıngan, çabuk küsen bey.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Balıbey: Değer verilen olgun bey.
Aydınbey: İleri görüşlü bey.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Balabey: Yüce bey.
Oğulbey: Beyin oğlu.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Soylubey: İyi tanınmış, köklü bir aileden gelen bey.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Gündüzbey: Gündüz gibi aydınlık ve ışık saçan bey.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Çalıkbey: Sağlığı yerinde olmayan bey.
Barsbey: Yiğit, cesur bey.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Batıbey: Üstün gelen, gücü yeten, galip olan bey.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Elçibey: Beyin elçiliğini yapan kimse.
Nişanbey: Ünlü, meşhur, tanınmış kimse.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Aybey: Ay gibi güzel olan yakışıklı bey.
Usbey: Akıllı bey.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Umurbey: Görgülü, bilgili bey.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Erbey: Yiğit, cesur hükümdar, bey.
Ziverbey: Süs, bezek.
Muştubey: Müjde veren bey.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Satıbey: Kendisini adamış bey.