İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karacabey isminin anlamı: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı. Karacabey ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karacabey İsminin Anlamı Nedir? Karacabey İsminin AnaliziKarisa: çok sevgili
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karissa: Okşamak
Karakız: Esmer kız.
Karis: Grace;
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karmit: Rab `ın bağ
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karadut: Siyah renkli dut.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karmelita: Rab `ın bağ
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Abbey: Babası sevinir
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karine: övme
Karnaim: boynuzları
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karessa: çok sevgili
Karyan: karanlık bir
Kariina: bulundu
Karima: Noble, cömert
Karaduman: Siyah duman.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Akabey: Saygıdeğer, varlıklı bey.
Erbey: Yiğit, cesur hükümdar, bey.
Karim: cömert
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Tanbey: Şafak gibi aydınlık bey.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Oğulbey: Beyin oğlu.
Ecebey: Saygın, ileri gelen bey.
Karatün: Karanlık gece.
Karluk: Türk boylarından biri.
Acarbey: Güçlü, cesur, atılgan, becerikli kimse.
Soylubey: İyi tanınmış, köklü bir aileden gelen bey.
Karsten: İsa şöyle bir
Acabey: Aca ve bey sözlerinden oluşan bir ad.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Balabey: Yüce bey.
Balıbey: Değer verilen olgun bey.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Aydınbey: İleri görüşlü bey.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Canbey: Şirin, tatlı bey.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Günbey: Güneş gibi ışık ve aydınlık saçan bey.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Kocabey: Yaşlı, ihtiyar bey.
Dumanbey: Kara ve esmer renkli bey.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Barsbey: Yiğit, cesur bey.
Salıkbey: Tavsiye edilen bey.
Kareem: Cömert
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Uluğbey: bk. Ulubey
Hanbey: Hükümdar ve bey.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Elçibey: Beyin elçiliğini yapan kimse.
Tekebey: Mert, sözünün eri olan bey.
Ölmezbey: Uzun ömürlü bey.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Doğanbey: Doğan, dünyaya gelen bey.
Akbey: Dürüst, doğru kimse.
Güngörbey: Mutluluk, neşe içinde yaşayan bey.
Aybey: Ay gibi güzel olan yakışıklı bey.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Çalıkbey: Sağlığı yerinde olmayan bey.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
İlbey: Egemen olan
Karlu: Karlı.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Aslıbey: Bey soyundan gelen.
Umurbey: Görgülü, bilgili bey.
Karatekin: Esmer kimse.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Çakırbey: Yiğit, cesur, gözü pek bey.
Satıbey: Kendisini adamış bey.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Tosunbey: Sağlıklı, tıknaz bey.
Ulakbey: Yardım eden, yardımcı olan bey.
Konurbey: Kahraman, yiğit bey.
İnalbey: Kendisine inanılan, güvenilen bey.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Özbey: Gerçekten bey olan kimse.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Muştubey: Müjde veren bey.
Balbey: Bal gibi tatlı olan bey.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Karacan: Esmer kimse.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Gündüzbey: Gündüz gibi aydınlık ve ışık saçan bey.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Sayınbey: Değerli, saygın bey.
Koçubey: Koçu arabasını kullanan kişi.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karaşın: Esmer.
Karpos: Kâr
Kızgınbey: Öfkeli, kızmış bey.