İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karacabey isminin anlamı: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı. Karacabey ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karacabey İsminin Anlamı Nedir? Karacabey İsminin AnaliziKarmelita: Rab `ın bağ
Abbey: Babası sevinir
Karisa: çok sevgili
Karakız: Esmer kız.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karadut: Siyah renkli dut.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karima: Noble, cömert
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karyan: karanlık bir
Karine: övme
Karnaim: boynuzları
Karis: Grace;
Karessa: çok sevgili
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Kariina: bulundu
Karmit: Rab `ın bağ
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karissa: Okşamak
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Kareem: Cömert
Karpos: Kâr
Koçubey: Koçu arabasını kullanan kişi.
Akbey: Dürüst, doğru kimse.
Sayınbey: Değerli, saygın bey.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Balbey: Bal gibi tatlı olan bey.
Doğanbey: Doğan, dünyaya gelen bey.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karim: cömert
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Çakabey: 11.yy’da İzmir yöresinde beylik kuran Türk Beyi
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Balibey: Değer verilen olgun bey. bk. Balıbey.
Erdibey: Olgun, ermiş, saygın bey.
Karaduman: Siyah duman.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Balıbey: Değer verilen olgun bey.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Kızgınbey: Öfkeli, kızmış bey.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Nişanbey: Ünlü, meşhur, tanınmış kimse.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Uğurlubey: Uğurlu bey.
Umurbey: Görgülü, bilgili bey.
Zorbey: Güçlü bey.
Ölmezbey: Uzun ömürlü bey.
Karluk: Türk boylarından biri.
Jobey: Hükümlü, hasta
Ulakbey: Yardım eden, yardımcı olan bey.
İncebey: Nazik kimse.
Yanbey: Arkadaşı bey olan kimse.
Aydınbey: İleri görüşlü bey.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karatün: Karanlık gece.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Şahinbey: Şahin gibi güçlü, yiğit kimse.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Şahbey: Üstün nitelikli, saygın, yüce kimse.
Ecebey: Saygın, ileri gelen bey.
Tellibey: Nazlı, alıngan, çabuk küsen bey.
Çağrıbey: 1. Çağıran bey. 2. Selçuklu Devleti´nin kurucularından Horasan Meliki.
İnalbey: Kendisine inanılan, güvenilen bey.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Balabey: Yüce bey.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Alaybey: Herhangi bir törende veya gösteride yer alan topluluğun önderi.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Çölbey: Çölde yaşayan bey.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Soylubey: İyi tanınmış, köklü bir aileden gelen bey.
Aslıbey: Bey soyundan gelen.
Karlu: Karlı.
Güngörbey: Mutluluk, neşe içinde yaşayan bey.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Acabey: Aca ve bey sözlerinden oluşan bir ad.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Barsbey: Yiğit, cesur bey.
Aybey: Ay gibi güzel olan yakışıklı bey.
Karaşın: Esmer.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Tekebey: Mert, sözünün eri olan bey.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karasu: Ağır akan su.
Elçibey: Beyin elçiliğini yapan kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Salıkbey: Tavsiye edilen bey.
Çalıkbey: Sağlığı yerinde olmayan bey.
Dumanbey: Kara ve esmer renkli bey.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Gündüzbey: Gündüz gibi aydınlık ve ışık saçan bey.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Acarbey: Güçlü, cesur, atılgan, becerikli kimse.
Atabey: Selçuklularda şehzadeleri eğitmekle görevli kişilere verilen ünvan
Hanbey: Hükümdar ve bey.
Ağcabey: Temiz, namuslu, eline ayağına düzgün bey.