İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karren isminin anlamı: Katherine Kısaltma. Saf. Karren ismi İngilizce kökenli bir Kız ismidir.
Karren İsminin Anlamı Nedir? Karren İsminin AnaliziKardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karadut: Siyah renkli dut.
Ceren: Halk ağzında "ceylan" anlamına gelir. Moğolca ceylan anlamına gelir.
Yediveren: Yılda birkaç kez çiçek açan gül.
Gülderen: Gül toplayan, gülleri derleyen. Gül-deren.
Ecren: Ecir, ücret, mükafat, hediye, karşılık. Allah’ın hediyesi anlamını taşımaktadır. Kuran’da 3 ayette geçiyor. (Talak 5, Kalem 46, Müzemmil 20)
Güleren: Gül gibi güzel olan dost.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Keren: Duymak
Karisa: çok sevgili
Karnaim: boynuzları
Karmit: Rab `ın bağ
Ayseren: Parlaklık, ışık saçan.
Karakız: Esmer kız.
Dilderen: Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
Siren: Üst tarafı kız, alt tarafı balık olduğuna inanılan deniz kızı.
Karima: Noble, cömert
Peren: Ülker yıldızı.
Güngören: Mutluluk, neşe içinde yaşayan.
Karis: Grace;
Günseren: Güneş gibi aydınlık, ışık saçan.
Gülveren: Gül veren.
Nurseren: Işık seren, aydınlık saçan.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Kariina: bulundu
Karyan: karanlık bir
Zeren: Anlayışlı, kavrayışlı, zeki.
Seren: Yelken gerilmek üzere direğe çapraz takılan ağaç
Gülseren: Gül toplayan,gül dağıtan
İmren: Görülen bir şeyi veya benzerini edinme isteği. Gıpta.
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Beren: 1. Güçlü, kuvvetli. 2. Akıllı. 3. Tanınmış.4. Kadife kumaş.
Püren: 1. Kimi ağaçlarda, yapraklardan ayrı olarak süren ince yaprak. 2. Çalılık ve sık otlu yerler. 3. Sarı, kırmızı çiçek açan ufak yapraklı, arıların çok sevdiği bir tür ot. 4. Meşe ağacı filizi.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Özderen: Derli toplu kimse.
Nesteren: Ağustos gülü, yaban gülü.
Gülören: Gül-ören.
Deren: Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
Karessa: çok sevgili
Nurveren: Işık, parlaklık, aydınlık veren.
Yaren: Arkadaş, yakın dost.
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karmelita: Rab `ın bağ
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Iren: Barış
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Güldüren: Mutlu eden, sevindiren.
Ayceren: Ay gibi güzel ve parlak ceylan.
Karine: övme
Koren: bakire
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karissa: Okşamak
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Canören: Gerçek dost olan.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karlık: Kar kuyusu.
Airen: Gücü Mountain
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Horen: Güneş
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karim: cömert
Karsten: İsa şöyle bir
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Tezveren: Çabucak veren.
Karlu: Karlı.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Oren: Çam
Aren: Kum tanesi, ağaç cinsi
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Öngören: İleriyi düşünerek, göz önünde tutarak davranan.
Karacan: Esmer kimse.
Süeren: Güçlü, kuvvetli yiğit.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Güçeren: Güçlü yiğit.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Uzgören: Gerçeği önceden görebilen kimse.
Evren: Kainat, yaratılmışların tümü
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karaduman: Siyah duman.
Çağveren: Yeni bir çağ açan kimse.
Temren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir.
Tanören: Şafak vaktinde de çalışan kimse.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Üngören: Tanınan, ünlü, meşhur.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karasu: Ağır akan su.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Eren: Ermiş kişi
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Şeren: Çevik, tez canlı.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
İren: Özgür, hür.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Kareem: Cömert
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Tören: Anma, kutlama gibi amaçlarla yapılan toplantı.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Jaren: İsrail Jaron Modern varyant 'sevinç çığlığı.'.
Ünveren: Tanınmış, ünlü kimse.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Alperen: Yiğit, cesur, yürekli kimse,bahadır.
Karatekin: Esmer kimse.
Üren: 1. Kurak, susuz yer. 2. Şimşek. 3. Soy.
Karındaş: Kardeş.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karpos: Kâr
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karmel: Bağ
Ayren: Gücü Mountain
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karaşın: Esmer.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Karasal: Kara ile ilgili.
Demren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir. bk. Temren
Özveren: Özveride bulunan, fedakâr kimse.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Doren: Hediye
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.