İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karren isminin anlamı: Katherine Kısaltma. Saf. Karren ismi İngilizce kökenli bir Kız ismidir.
Karren İsminin Anlamı Nedir? Karren İsminin AnaliziGülseren: Gül toplayan,gül dağıtan
Karessa: çok sevgili
Özderen: Derli toplu kimse.
İmren: Görülen bir şeyi veya benzerini edinme isteği. Gıpta.
Kariina: bulundu
Nurseren: Işık seren, aydınlık saçan.
Ceren: Halk ağzında "ceylan" anlamına gelir. Moğolca ceylan anlamına gelir.
Karadut: Siyah renkli dut.
Koren: bakire
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karmelita: Rab `ın bağ
Nesteren: Ağustos gülü, yaban gülü.
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Siren: Üst tarafı kız, alt tarafı balık olduğuna inanılan deniz kızı.
Gülveren: Gül veren.
Yaren: Arkadaş, yakın dost.
Güleren: Gül gibi güzel olan dost.
Ayceren: Ay gibi güzel ve parlak ceylan.
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Yediveren: Yılda birkaç kez çiçek açan gül.
Dilderen: Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
Karissa: Okşamak
Karmit: Rab `ın bağ
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Iren: Barış
Karisa: çok sevgili
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Ayseren: Parlaklık, ışık saçan.
Zeren: Anlayışlı, kavrayışlı, zeki.
Karnaim: boynuzları
Ecren: Ecir, ücret, mükafat, hediye, karşılık. Allah’ın hediyesi anlamını taşımaktadır. Kuran’da 3 ayette geçiyor. (Talak 5, Kalem 46, Müzemmil 20)
Beren: 1. Güçlü, kuvvetli. 2. Akıllı. 3. Tanınmış.4. Kadife kumaş.
Gülören: Gül-ören.
Gülderen: Gül toplayan, gülleri derleyen. Gül-deren.
Karyan: karanlık bir
Peren: Ülker yıldızı.
Nurveren: Işık, parlaklık, aydınlık veren.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Keren: Duymak
Seren: Yelken gerilmek üzere direğe çapraz takılan ağaç
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Güngören: Mutluluk, neşe içinde yaşayan.
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Günseren: Güneş gibi aydınlık, ışık saçan.
Karima: Noble, cömert
Güldüren: Mutlu eden, sevindiren.
Karine: övme
Püren: 1. Kimi ağaçlarda, yapraklardan ayrı olarak süren ince yaprak. 2. Çalılık ve sık otlu yerler. 3. Sarı, kırmızı çiçek açan ufak yapraklı, arıların çok sevdiği bir tür ot. 4. Meşe ağacı filizi.
Deren: Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karis: Grace;
Karakız: Esmer kız.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Güçeren: Güçlü yiğit.
Uzgören: Gerçeği önceden görebilen kimse.
Karlık: Kar kuyusu.
Teceren: Becerikli, tasarruflu.
Tören: Anma, kutlama gibi amaçlarla yapılan toplantı.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Horen: Güneş
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Eren: Ermiş kişi
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Öngören: İleriyi düşünerek, göz önünde tutarak davranan.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karmel: Bağ
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Demren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir. bk. Temren
Süeren: Güçlü, kuvvetli yiğit.
Üngören: Tanınan, ünlü, meşhur.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Elveren: Yardım eden, yardımcı olan.
Kareem: Cömert
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Karaoğlan: Esmer renkli çocok.
Eneren: Erenlerin en üstünü, değerlisi.
Karatekin: Esmer kimse.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Özveren: Özveride bulunan, fedakâr kimse.
İren: Özgür, hür.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Şeren: Çevik, tez canlı.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karaşın: Esmer.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Tanören: Şafak vaktinde de çalışan kimse.
Canören: Gerçek dost olan.
Jaren: İsrail Jaron Modern varyant 'sevinç çığlığı.'.
Karsten: İsa şöyle bir
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Güneren: Güneş gibi aydınlık ve ışık saçan yiğit.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Airen: Gücü Mountain
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karasal: Kara ile ilgili.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karasungur: Soğukkanlı, sakin esmer kimse.
Karındaş: Kardeş.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karasu: Ağır akan su.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Üren: 1. Kurak, susuz yer. 2. Şimşek. 3. Soy.
Karatün: Karanlık gece.
Karluk: Türk boylarından biri.
Tezveren: Çabucak veren.
Ayren: Gücü Mountain
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Oren: Çam
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Doren: Hediye
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Tezeren: Çabuk ulaşan.
Alperen: Yiğit, cesur, yürekli kimse,bahadır.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Aren: Kum tanesi, ağaç cinsi
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Temren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.