İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karren isminin anlamı: Katherine Kısaltma. Saf. Karren ismi İngilizce kökenli bir Kız ismidir.
Karren İsminin Anlamı Nedir? Karren İsminin AnaliziKarye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karmit: Rab `ın bağ
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Güldüren: Mutlu eden, sevindiren.
Siren: Üst tarafı kız, alt tarafı balık olduğuna inanılan deniz kızı.
Gülderen: Gül toplayan, gülleri derleyen. Gül-deren.
Ceren: Halk ağzında "ceylan" anlamına gelir. Moğolca ceylan anlamına gelir.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Nesteren: Ağustos gülü, yaban gülü.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karisa: çok sevgili
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Gülveren: Gül veren.
Güleren: Gül gibi güzel olan dost.
Ecren: Ecir, ücret, mükafat, hediye, karşılık. Allah’ın hediyesi anlamını taşımaktadır. Kuran’da 3 ayette geçiyor. (Talak 5, Kalem 46, Müzemmil 20)
Ayceren: Ay gibi güzel ve parlak ceylan.
Dilderen: Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
İmren: Görülen bir şeyi veya benzerini edinme isteği. Gıpta.
Karadut: Siyah renkli dut.
Gülseren: Gül toplayan,gül dağıtan
Nurseren: Işık seren, aydınlık saçan.
Beren: 1. Güçlü, kuvvetli. 2. Akıllı. 3. Tanınmış.4. Kadife kumaş.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karessa: çok sevgili
Iren: Barış
Ayseren: Parlaklık, ışık saçan.
Karine: övme
Püren: 1. Kimi ağaçlarda, yapraklardan ayrı olarak süren ince yaprak. 2. Çalılık ve sık otlu yerler. 3. Sarı, kırmızı çiçek açan ufak yapraklı, arıların çok sevdiği bir tür ot. 4. Meşe ağacı filizi.
Zeren: Anlayışlı, kavrayışlı, zeki.
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karima: Noble, cömert
Nurveren: Işık, parlaklık, aydınlık veren.
Keren: Duymak
Deren: Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
Karissa: Okşamak
Yaren: Arkadaş, yakın dost.
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Koren: bakire
Kariina: bulundu
Peren: Ülker yıldızı.
Gülören: Gül-ören.
Karmelita: Rab `ın bağ
Güngören: Mutluluk, neşe içinde yaşayan.
Karyan: karanlık bir
Karnaim: boynuzları
Günseren: Güneş gibi aydınlık, ışık saçan.
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Özderen: Derli toplu kimse.
Karakız: Esmer kız.
Karis: Grace;
Yediveren: Yılda birkaç kez çiçek açan gül.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Seren: Yelken gerilmek üzere direğe çapraz takılan ağaç
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Karlukhan: Karluk boyunun hanı.
Üren: 1. Kurak, susuz yer. 2. Şimşek. 3. Soy.
Karaduman: Siyah duman.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Aren: Kum tanesi, ağaç cinsi
Evren: Kainat, yaratılmışların tümü
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Uzgören: Gerçeği önceden görebilen kimse.
Eneren: Erenlerin en üstünü, değerlisi.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Karatekin: Esmer kimse.
Karlık: Kar kuyusu.
Süeren: Güçlü, kuvvetli yiğit.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karapet: Güneş ışıklarının efendisi, güneş
Öngören: İleriyi düşünerek, göz önünde tutarak davranan.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karabet: Yakınlık, hısımlık, akrabalık.
Kareem: Cömert
Karhan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.- bk. Karahan
Oren: Çam
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Karaşın: Esmer.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Temren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir.
Karim: cömert
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Karluk: Türk boylarından biri.
Teceren: Becerikli, tasarruflu.
Horen: Güneş
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Karamık: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı. - bk. Karamuk
Elveren: Yardım eden, yardımcı olan.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Ünveren: Tanınmış, ünlü kimse.
Jaren: İsrail Jaron Modern varyant 'sevinç çığlığı.'.
Alperen: Yiğit, cesur, yürekli kimse,bahadır.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Şeren: Çevik, tez canlı.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karasu: Ağır akan su.
Üngören: Tanınan, ünlü, meşhur.
Özveren: Özveride bulunan, fedakâr kimse.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Airen: Gücü Mountain
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Eren: Ermiş kişi
Doren: Hediye
Karaçar: Kötü ruhlar.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Kartay: Yaşlı, pir.
Karademir: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Çağveren: Yeni bir çağ açan kimse.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Karlu: Karlı.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Güçeren: Güçlü yiğit.
Demren: Ok, kargı gibi silahların ucundaki sivri demir. bk. Temren
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karataş: Siyah taş, hacerülesvet.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Kargı: 1. Eskiden silah olarak kullanılan, ucu sivri demirli, ağaçtan yapılmış uzun sırık. 2. Kamış, saz.
Karpos: Kâr
Canören: Gerçek dost olan.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karındaş: Kardeş.
Tezeren: Çabuk ulaşan.
Karsten: İsa şöyle bir
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
İren: Özgür, hür.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Tezveren: Çabucak veren.
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Tören: Anma, kutlama gibi amaçlarla yapılan toplantı.