İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karabey isminin anlamı: Esmer, yağız bey. Karabey ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karabey İsminin Anlamı Nedir? Karabey İsminin AnaliziKaryağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karessa: çok sevgili
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karyan: karanlık bir
Karine: övme
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karisa: çok sevgili
Karis: Grace;
Karmelita: Rab `ın bağ
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Karima: Noble, cömert
Karmit: Rab `ın bağ
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Karissa: Okşamak
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karnaim: boynuzları
Kariina: bulundu
Abbey: Babası sevinir
Karadut: Siyah renkli dut.
Karakız: Esmer kız.
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Kızgınbey: Öfkeli, kızmış bey.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Aybey: Ay gibi güzel olan yakışıklı bey.
Zorbey: Güçlü bey.
Uğurlubey: Uğurlu bey.
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Çağrıbey: 1. Çağıran bey. 2. Selçuklu Devleti´nin kurucularından Horasan Meliki.
Karacı: 1. Gönül alan. 2. Gözetleyici.
Elçibey: Beyin elçiliğini yapan kimse.
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Karabay: Esmer, yağız kimse.
Karaçay: Bir Türk kavminin adı.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Koçubey: Koçu arabasını kullanan kişi.
Ulakbey: Yardım eden, yardımcı olan bey.
Hanbey: Hükümdar ve bey.
Karmel: Bağ
Kavurtbey: Heybetli, gösterişli, cesur, yiğit, kahraman bey.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Ağcabey: Temiz, namuslu, eline ayağına düzgün bey.
Karaduman: Siyah duman.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Usbey: Akıllı bey.
Karakuş: Kartal cinsindan kuşlara verilen genel ad.
Karakoç: Delikanlı, yiğit esmer kimse.
Karlu: Karlı.
Karındaş: Kardeş.
Çalıkbey: Sağlığı yerinde olmayan bey.
Karabatak: 1. Balıkla beslenen, gagası uzun ve sivri kara tüylü bir deniz kuşu. 2. Geleceğini düşünmeden yaşayan, savurgan.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Karatekin: Esmer kimse.
Karasal: Kara ile ilgili.
Karapars: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Tellibey: Nazlı, alıngan, çabuk küsen bey.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Şahinbey: Şahin gibi güçlü, yiğit kimse.
Tekbey: Biricik, eşsiz bey.
Batıbey: Üstün gelen, gücü yeten, galip olan bey.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Ölmezbey: Uzun ömürlü bey.
Soylubey: İyi tanınmış, köklü bir aileden gelen bey.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Erbey: Yiğit, cesur hükümdar, bey.
Oğulbey: Beyin oğlu.
Karakurt: Deneyimli esmer kimse.
Canbey: Şirin, tatlı bey.
Dumanbey: Kara ve esmer renkli bey.
Salıkbey: Tavsiye edilen bey.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Konurbey: Kahraman, yiğit bey.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karadoğan: Esmer olarak dünyaya gelen.
Karlık: Kar kuyusu.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Acarbey: Güçlü, cesur, atılgan, becerikli kimse.
Barsbey: Yiğit, cesur bey.
Kara: 1. En koyu renk, siyah. 2. Zenci, esmer.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Doğanbey: Doğan, dünyaya gelen bey.
Erdibey: Olgun, ermiş, saygın bey.
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Uluğbey: bk. Ulubey
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Kareem: Cömert
Tekebey: Mert, sözünün eri olan bey.
Karabudun: Esmer milletten olan.
Balbey: Bal gibi tatlı olan bey.
Balıbey: Değer verilen olgun bey.
İlbey: Egemen olan
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Karakoca: 1. Saçı sakalı ağarmayan yaşlı adam. 2. Büyümeden yaşlanan kavruk ağaç.
Karabuğra: Deve gibi boylu boslu olan kimse.
Yanbey: Arkadaşı bey olan kimse.
Karaşın: Esmer.
Ziverbey: Süs, bezek.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Aydınbey: İleri görüşlü bey.
Kocabey: Yaşlı, ihtiyar bey.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Ecebey: Saygın, ileri gelen bey.
Satıbey: Kendisini adamış bey.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Güngörbey: Mutluluk, neşe içinde yaşayan bey.
Tosunbey: Sağlıklı, tıknaz bey.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Balibey: Değer verilen olgun bey. bk. Balıbey.
Karacan: Esmer kimse.
Hürbey: Özgür, bağımsız bey.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Akabey: Saygıdeğer, varlıklı bey.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Alaybey: Herhangi bir törende veya gösteride yer alan topluluğun önderi.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Karacakurt: Yaşlı ve deneyimli esmer kimse.
Karayel: Kuzeybatıdan esen, genellikle soğuk yel.
Jobey: Hükümlü, hasta