İsminize en uygun ismi bulmak ister misiniz?
Karabey isminin anlamı: Esmer, yağız bey. Karabey ismi Türkçe kökenli bir Erkek ismidir.
Karabey İsminin Anlamı Nedir? Karabey İsminin AnaliziKarine: övme
Karlyn: Freeman, adam, Ahbap
Karakız: Esmer kız.
Karanfil: Güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi.
Karyan: karanlık bir
Karima: Noble, cömert
Karessa: çok sevgili
Karyağdı: Karlı günde doğan beyaz tenli kız çocuklarına verilen bir ad.
Abbey: Babası sevinir
Karsu: Kar suyu, baharda dağların zirvesinden eriyerek akan su.
Kardan: Kar gibi, ak, beyaz, temiz, saf.
Karmen: Kırmızböceğinden elde edilen parlak kırmızı saydam boya ve bu boyanın rengi.
Karis: Grace;
Karmelita: Rab `ın bağ
Karnaim: boynuzları
Karye: Köy. Kasabadan küçük olan yerleşim yeri. Kuran’da bir çok ayette geçmektedir (Örn: Bakara 58, 259).
Karisa: çok sevgili
Karsel: Karın erimesiyle oluşan sel.
Kariina: bulundu
Karaca: 1. Geyikgillerden, boynuzları küçük ve çatallı bir av hayvanı. 2. Esmer.
Karmit: Rab `ın bağ
Karissa: Okşamak
Kareena: saf, masum, f arkadaşım
Karadut: Siyah renkli dut.
Karatün: Karanlık gece.
İnalbey: Kendisine inanılan, güvenilen bey.
Karcan: Esmer kimse. bk. Karacan
Karin: Yakın. Yakınında olan. Yakın dost. Nail olan. Hısım komşu. Kuran’da geçmektedir. (Kaf 23-27). Japonca anime ve manga serisi Naruto’da kurgusal bir karakterdir.
Karaman: 1. Esmer, kara yağız insan. 2. Güneybatıdan esen yel.
Karabey: Esmer, yağız bey.
Uluğbey: bk. Ulubey
Karasal: Kara ile ilgili.
Karabörü: İşini iyi bilen esmer kimse.
Kardeş: 1. Aynı ana babadan doğmuş veya ana babadan biri ayrı olan çocukların birbirine göre adı. 2. Çok yakın arkadaş, dost.
Tekebey: Mert, sözünün eri olan bey.
Tellibey: Nazlı, alıngan, çabuk küsen bey.
İncebey: Nazik kimse.
Karatekin: Esmer kimse.
Karakaş: Gür ve kara kaşları olan kimse.
Çakırbey: Yiğit, cesur, gözü pek bey.
Çölbey: Çölde yaşayan bey.
Erbey: Yiğit, cesur hükümdar, bey.
Aybey: Ay gibi güzel olan yakışıklı bey.
Karatay: Anadolu Selçuklu devlet adamı.
Karanbay: Kahraman, yürekli kimse.
Umurbey: Görgülü, bilgili bey.
Karabuğday: Tohumları için yetiştirilen bir yıllık bitki.
Akabey: Saygıdeğer, varlıklı bey.
Ecebey: Saygın, ileri gelen bey.
Karpos: Kâr
Aslıbey: Bey soyundan gelen.
Karsten: İsa şöyle bir
Karamuk: Dağlarda kendi kendine biten ve ilkbaharda çiçek açan, saçma büyüklüğünde, üzüm biçiminde meyveleri olan dikenli bir bitki, çalı.
Erdibey: Olgun, ermiş, saygın bey.
Çağrıbey: 1. Çağıran bey. 2. Selçuklu Devleti´nin kurucularından Horasan Meliki.
Karahan: Tarihte bazı kavimlerde hanlara verilen san.
Gülbey: Gülümseyen bey.
Karakucak: 1. Sarılma, kucaklama, kavrama, tutuşma. 2. En eski Türk güreş biçimi.
Karabaş: 1. Hiç evlenmemiş erkek, bekâr. 2. Evlenmeyen rahip. 3. Kışa dayanıklı sert buğday.
Nişanbey: Ünlü, meşhur, tanınmış kimse.
Alaybey: Herhangi bir törende veya gösteride yer alan topluluğun önderi.
Karakan: Bir tür dağ ağacı.
Uğurlubey: Uğurlu bey.
Kargınalp: Coşkulu, taşkın, hareketli yiğit.
Çalıkbey: Sağlığı yerinde olmayan bey.
Karun: Çok zengin kimse. Kur’an’da kendisinden çok zengin olarak söz edilen ve bütün mal varlığı bir anda yok olan kişi. Kuran’da Ankebut 24, Mu’min 39, Kasas 76 ve 79. ayetlerde geçer.
Atabey: Selçuklularda şehzadeleri eğitmekle görevli kişilere verilen ünvan
Jobey: Hükümlü, hasta
Karaalp: Esmer, kara yağız yiğit.
Kargın: 1. Taşkın su. 2. Bol, çok. 3. Doymuş, tok. 4. Erimiş buz ve kar parçalarının oluşturduğu akarsu. 5. Çağlayan.
Satıbey: Kendisini adamış bey.
Karim: cömert
Yanbey: Arkadaşı bey olan kimse.
Ziverbey: Süs, bezek.
Karasüyek: Eski Türklerde soylular karşıtı olan halk katmanı.
Kartekin: Kar gibi saf, temiz kimse.
Doğanbey: Doğan, dünyaya gelen bey.
Karmel: Bağ
Karadağ: Bulutlarla kaplı dağ.
Karamut: Kara baht, kötü şans.
Tosunbey: Sağlıklı, tıknaz bey.
Soylubey: İyi tanınmış, köklü bir aileden gelen bey.
Kızgınbey: Öfkeli, kızmış bey.
Karaörs: Kuvveti, güçlü kimse.
Hürbey: Özgür, bağımsız bey.
Barsbey: Yiğit, cesur bey.
Karadeniz: Türkiye´nin kuzeyindeki büyük deniz.
Balabey: Yüce bey.
Karık: 1. Bağ ve bahçelerde sebze ekmek için ayrılan bölümler. 2. Karışık, karışmış.
Karaboğa: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Güngörbey: Mutluluk, neşe içinde yaşayan bey.
Balibey: Değer verilen olgun bey. bk. Balıbey.
Karakalpak: Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu.
Karaçar: Kötü ruhlar.
Muştubey: Müjde veren bey.
Karaçelik: Kuvvetli, güçlü esmer kimse.
Şahbey: Üstün nitelikli, saygın, yüce kimse.
Günbey: Güneş gibi ışık ve aydınlık saçan bey.
Karakaya: Güçlü, kuvvetli esmer kimse.
Çakabey: 11.yy’da İzmir yöresinde beylik kuran Türk Beyi
Karatan: Şafak sökmeden önceki alaca karanlık.
Karamürsel: 1. Marmara Denizi kıyılarında işleyen küçük teknelere verilen ad. 2. Marmara bölgesinde Kocaeli’nin ilçe merkezi.
Aydınbey: İleri görüşlü bey.
Karacabey: 1. Esmer bey. 2. Kahramanlığıyla ün salmış bir Türk komutanı.
Karakoyun: Uysal, ılımlı esmer kimse.
Karan: 1. Kahraman, yürekli. 2. Karanlık.
Acarbey: Güçlü, cesur, atılgan, becerikli kimse.
Karayağız: Koyu esmer kimse.
Karaer: Kara yağız, esmer yiğit.
Dumanbey: Kara ve esmer renkli bey.
Karanalp: Kara yağız, kahraman yiğit.
Balıbey: Değer verilen olgun bey.
Kavurtbey: Heybetli, gösterişli, cesur, yiğit, kahraman bey.
Karındaş: Kardeş.
Kardelen: Karda yaşayabilen çiçek
Karabükey: Güçlü güreşçi.
Karluk: Türk boylarından biri.
Karaşın: Esmer.
Hanbey: Hükümdar ve bey.
Kareem: Cömert
Karabudun: Esmer milletten olan.
Karabulut: Koyu esmer renkte büyük yağmur bulutu.
Karlık: Kar kuyusu.
Kartal: Yırtıcı bir tür kuş